صدای باد می آید تو رفته ای. پنجره ها را می بندم و در گوشه انزوای تنهایی ام برای کودک بی قرار دلم قصه عشق را می خوانم. بهانه ات را می گیرد به پیراهنی آرامش می کنم پیراهنی که هنوز بوی عشق می دهد.                                                     در کوچه باد می آید و من نگران شاخه های ظریف درختانم نگران رهگذرانی که سرگردانند نگران کودکی که شمع می فروشد  نگران پسر بچه خیابان گردی که باد فال هایش را به یغما می برد نگران مردی که دستان خالی از عشقش نمی گذارد به خانه بازگردد نگران زنی که بی پناهی او را به کوچه های غربت و بی کسی می کشد نگران دخترکی که از تقدیر خود فرار میکند.                                                            باد هیاهویش بلندتر می شود و لالایی من شبیه چیزی به فریاد...                              می ترسم  مرگ نزدیک می شود خودش را به پنجره می زند. باد می خواهد او را به من برساند و من از این وصال می ترسم.کودک تنهای دلم  از ترس به خود می لرزد.لالایی ام  تمام می شود. گویی پایان قصه عشق همین جاست.                                              مرگ گونه های تنهایی ام را خواهد بوسید. نگرانی ها به پایان می رسد.گویی اینجا پایان خط است. یک نفر فردا روی شانه های خسته عشق  راهی دورترین نقطه شهر می شود.دور می شود خاک می شود و فراموش می شود...                                         

شانه هایم تیر می کشند بس که بار تنهایی کشیده ام  مثل شاخه های خشکیده درختی زرد انتظار کبوتری را می کشم. دستی  کو تا بار سنگین خستگی ها تنهایی ها و لحظه های سخت بی پناهی ام رابر دارد تا کمر شکسته ام را صاف کنم.                 سروی را دیده ای تا قامتش را خم کرده باشد یا مجنونی که گیسوان آشفته اش نه سبز نه زرد بلکه به سپیدی نشسته باشد.؟ پیچکی را دیده ای که نه رو به آسمان بلکه در گرد خاک و گیاهان زمینی خزیده باشد؟          من آن درخت کهنه حیاط قدیمی ام که خراش و زخم ها تنم را تراشیده است.                    یک نفر قلبی با تیغ می کند یک نفر چاقو را قلم می کند می نویسد خطی از سر دل تنگی.یک نفر گیاه شناس می شود پوسته ام را می کند تا شمار سالیان تنهایی ام را بشمارد. یک نفر شاخه ای را کمان می کند تا آن را در ریشه های تنهایی ام پرتاب کند. یک نفر به گمانم عاشقی خسته می نشیند تکیه می کند ... ترانه و اشکی را... و بعد می رود.من آن درخت  کهنه حیاط قدیمی ام که شاخه هایم تیر می کشد انتظار می کشد. انتظار او را که یک روز بوسه ای بر خشک ترین شاخه ام نثار کرد و رفت...                                                         زخمی سپید نه از تیغ و نه با درد بلکه با شوقی عمیق.                                           من آن درخت کهنه حیاط قدیمی ام که شاخه هایم تیر می کشد و انتظاری تا ابد...                                                        

چشم های سفیدم

سلام تقدیر سیاه من است

به سال های انتظار !

و چین و چروک های پیشانی ام

پلی که جوانی ام را

                   به مرگ پیوند می زند !                 

بهانه ای تا بغض کنم

تو به آشتی کنان دلم بیایی

و در جدال قهر و آشتی ها

                                     ترا عاشق تر کنم !

اما ...دیگر پیر شده ام  !

حواله ام نکن به فال حافظ و

                        فنجان سرد قهوه یمان !

نزدیکتر بیا ...

نزدیکتر ...

شانه به شانه

تا گیسوان من

    چتری شود برای هر دویمان  

     تا تو ردیف غزل های غربتم باشی !

دراین فصل سرد

که درد می کشم دلتنگی ام را

پیراهنی بفرست...

                         بپوشان ...

                               تنهایی روح عریان مرا !