سرم را روی شانه پنجره می گذارم و گریستن آسمان را می نگرم.چه بی پروا می گریی عشق .دانه های اشک بر روی گونه های شیشه می لغزد و خاطرات به روی گونه های من.پنجره های روبه رو بسته اند.                                                                                این روزها دیگر کسی به دیدار باران نمی آید دیگر کسی عاشق نمی شود.در کوچه های خلوت تنهایی مان نه رهگذری می خواند و نه درویشی و انگار هیچ شاعری در لحظه های تولد عشق نمی گرید.                                                                                            درویش به کوچه های ما بیا صدای تو لیلی و مجنون را بیدار می کند.در این باران بی امان بخوان تا عشق جان بگیرد تا کسی بی قرار یارش شود.بزن به دل کوچه ها و آن قدر حدیث عشق و ذکر یا عشق یا عشق یا عشق سر بده که لیلی با پای برهنه خود را به دیدار مجنون برساند.                                                                                                       بخوان درویش صدایت بوی صبح می دهد. کی سر می زند سپیده ما؟ بخوان تا پنجره های بسته گشوده شود و به کوچه ی بی درخت و بی بهار دوباره برگردد.                                من نذر کرده ام... نذر کرده ام تار تار گیسویش را دانه دانه با اشک بوسه زنم. من نذر کرده ام یا عشق یا عشق یا عشق...                                                         

شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند.فرشته پری به شاعر داد و شاعر شعری به فرشته. شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعر هایش بوی آسمان گرفت. نوبت فرشته رسید:فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت.           خدا گفت:دیگر تمام شد. دیگر زندگی برای هر دوی شما دشوار خواهد بود. زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود زمین برایش کوچک می شود و فرشته ای که مزه عشق را بچشد آسمان برایش تنگ.                                                                               اما دیگر برای هر دوی آن ها دیر شذه بود.                                                         فرشته دست شاعر را گرفت تا راه های آسمان رانشانش دهد و شاعر بال فرشته را گرفت تا کوچه پس کوچه های زمین را به او معرفی کند.شب که آن دو به خانه  رسیدند روی بال های فرشته قدری خاک بود و روی شانه های شاعر چند تا پر.                           فرشته به شاعر گفت می خواهم عاشق شوم.شاعر گفت:نه تو فرشته ای و عشق کار تو نیست. فرشته اصرار کرد...                                                                          شاعر گفت: اما پیش از عاشقی باید عصیان کردو اگر این چنین کنی برای همیشه از بهشت اخراج می شوی.آیا آدم و سرنوشت تلخش را فراموش کرده ای؟                        اما فرشته باز هم پا فشاری کرد.آن قدر که شاعر به ناچار نشانی درخت ممنوعه را به او داد.فرشته رفت و از میوه آن درخت خورد.طولی نکشید که پرهایش ریخت و پشیمان شد. اما دیگر خیلی دیر  شده بود.آن گاه  پیش خدا رفت و گفت:خدایا مرا ببخش من به خود ظلم کرده ام عصیان کردم و عاشق شدم؟ آیا اکنون مرا از بهشت برینت بیرون می کنی؟                                                                                                         شما هم این قصه را وارونه فهمیدید!                                                                شما هم نمی دانید تنها آن کس که عصیان کند و عاشق شود  می تواند وارد بهشت شود! آن زمان بود که خداوند نهمین در بهشت را باز کرد فرشته وارد شد و شاعر را دید که آنجا در سوگ هشت بهشت و رنج هبوط نشسته است.                               فرشته حقیقت ماجرا رابرایش تعریف کرد اما او باور نکرد.                                            آدم ها هیچ کدام این قصه را باور نمی کنند.تنها آن فرشته  است که می داند بهشت واقعی کجاست...

زندگی آن قدر ارزش دارد که به خاطر آن از همه هستی  خود مایه بگذاریم تا قصری با شکوه از مهربانی محبت عشق و دوستی بسازیم و زندگی آن قدر بی ارزش است که نباید به خاطر آن دلی را بیازاریم و برای رسیدن به قله های فانی دنیا دست به هر کاری بزنیم.                                                                                                                                 تا وقتی سرت را بالا می گیری که آسمان را نگاه کنی شب نگاهت را به جای دیدن ماه به سمت ستاره ها می کشاند  آن هم هزاران هزار ستاره. کدامین ستاره به تو چشمک می زند؟ستاره کم نور یا ستاره ای پر فروغ یا شاید هم تا ابد در انتظار  ستاره ات بمانی؟ دنبال ستاره ای باش که چشمکش تنها برای توست و تنها برای تو نور می تاباند. از چشمک های ممتد و پیاپی ستاره های پر نور و بزرگ بپر هیز آن ستاره به همه می نگرد و همه به آن می نگرند...